- Jaki jest cel tej wypowiedzi klientki?
Answer: Klientka składa reklamację dotyczącą zaginionego zamówienia i domaga się pilnego rozwiązania problemu przez obsługę sklepu.
Kiedy analizujesz cel wypowiedzi, zadaj sobie dwa kluczowe pytania: Co dokładnie mówi rozmówca? i Czego wyraźnie żąda? Nie interpretuj ani nie domyślaj się — trzymaj się tego, co zostało wprost powiedziane.
W tej wypowiedzi klientka robi kilka rzeczy jednocześnie: wyraża niezadowolenie („nie do przyjęcia"), podaje kontekst sytuacji (zamówienie złożone trzy tygodnie temu, ślub w przyszłą sobotę), zgłasza problem (zamówienie zaginęło, brak wcześniejszego powiadomienia) i formułuje konkretne żądanie („oczekuję natychmiastowego rozwiązania"). To klasyczna struktura reklamacji połączonej z pilnym żądaniem reakcji — właśnie to opisuje odpowiedź A, która jest prawidłowa.
Odpowiedź B jest błędna, ponieważ klientka nigdzie nie prosi o alternatywną sukienkę — to twoja interpretacja możliwego rozwiązania, a nie rzeczywista treść wypowiedzi. Odpowiedź C jest myląca, bo choć klientka faktycznie mówi „rozumiem, że zdarzają się błędy", to zdanie pełni funkcję grzecznościowego złagodzenia tonu, a nie wyrażenia autentycznego zrozumienia czy rekomendacji systemu powiadamiania — głównym celem pozostaje żądanie. Odpowiedź D sugeruje, że klientka prosi o przyspieszenie pierwotnego zamówienia, ale z rozmowy wynika, że zamówienie zaginęło — nie ma mowy o jego przyspieszeniu.
Zapamiętaj tę zasadę: w pytaniach o cel wypowiedzi szukaj dominującej intencji — tego, co rozmówca przede wszystkim chce osiągnąć. Szczegóły drugorzędne (jak wyrażenie zrozumienia) nie zastępują głównego celu, którym tu jest zgłoszenie problemu i żądanie rozwiązania.
- Jaki jest cel tej wypowiedzi pracownika?
Answer: Pracownik prosi przełożonego o podjęcie działań w sprawie zepsutej drukarki, proponując dwa możliwe rozwiązania i podkreślając pilność sprawy.
Kiedy pytanie dotyczy celu wypowiedzi, musisz zadać sobie pytanie: co rozmówca chce osiągnąć? Zwróć uwagę na trzy elementy: jaki problem zgłasza, jakie proponuje rozwiązania i jaki ton przyjmuje (prośba czy żądanie?).
W tej wypowiedzi pracownik robi kilka rzeczy naraz: informuje przełożonego o awarii drukarki trwającej od poniedziałku, wspomina, że próbował już samodzielnie rozwiązać problem (restart), proponuje dwa konkretne wyjścia (zadzwonić do serwisu lub przydzielić dostęp do drukarki w sekretariacie) i podkreśla pilność słowami „naprawdę zależy nam na czasie". To właśnie opisuje odpowiedź C — prośba o działanie, dwa zaproponowane rozwiązania i akcent na pilność.
Odpowiedź A jest nieprawidłowa, ponieważ pracownik nigdzie nie domaga się wymiany drukarki na nowy model — to zupełnie inna sprawa niż naprawa czy tymczasowe zastępstwo. Odpowiedź B myli informowanie o awarii z rekomendowaniem konkretnej firmy serwisowej, tymczasem pracownik jedynie sugeruje zadzwonić do serwisu, nie wskazując żadnej konkretnej firmy. Odpowiedź D jest błędna, bo pracownik nie prosi przełożonego, żeby osobiście przyszedł obejrzeć usterkę — wręcz przeciwnie, oczekuje, że przełożony sam podejmie decyzję i działanie.
Wskazówka: Na egzaminie, gdy pytanie dotyczy celu wypowiedzi, zawsze sprawdzaj, czy każdy element odpowiedzi (nie tylko jej część) jest potwierdzony w tekście. Odpowiedzi-pułapki często zawierają jeden prawdziwy szczegół, ale dodają coś, czego w tekście nie ma.
- Co jest głównym celem wypowiedzi Piotra?
Answer: Piotr rekomenduje rozmówcy konkretną restaurację w Krakowie, powołując się na własne pozytywne doświadczenie i podając praktyczne szczegóły.
Pytania o "główny cel wypowiedzi" sprawdzają, czy potrafisz odróżnić intencję mówiącego od pobocznych informacji zawartych w tekście. Zamiast skupiać się na detalach, zapytaj siebie: po co ta osoba w ogóle zabrała głos?
Piotr mówi do kogoś, kto będzie w Krakowie, i radzi mu odwiedzić konkretną restaurację. Uzasadnia swoją rekomendację własnym doświadczeniem ("jedliśmy tam z Kasią"), wymienia konkretny detal ("żurek był absolutnie fenomenalny") i praktyczną informację ("ceny rozsądne"). Całość kończy się zachętą: "naprawdę warto." To klasyczna struktura rekomendacji — i właśnie dlatego odpowiedź B jest poprawna. Piotr nie robi nic innego, jak poleca miejsce, opierając się na własnej wizycie.
Odpowiedź A jest błędna, bo Piotr nie zaprasza rozmówcy na wspólne wyjście — mówi "wpadnij", czyli sugeruje samodzielną wizytę. Nigdzie nie deklaruje, że sam też tam pójdzie. Odpowiedź C jest wymysłem — Piotr ani nie prosi o sprawdzenie czegokolwiek, ani nie wspomina o planach powrotu z Kasią. To szczegóły, których w tekście po prostu nie ma. Odpowiedź D sugeruje, że głównym celem jest chwalenie się wycieczką z Kasią — ale wzmianka o Kasi to jedynie element uwiarygodniający rekomendację, nie centrum wypowiedzi.
Zapamiętaj: przy pytaniach o cel wypowiedzi uważaj na odpowiedzi, które wyolbrzymiają poboczny szczegół (jak podróż z Kasią) albo dodają informacje spoza tekstu (jak plany powrotu). Trzymaj się tego, co mówi tekst wprost.
- Jaką funkcję komunikacyjną pełni wypowiedź Ewy?
Answer: Ewa zaprasza rozmówczynię na wspólny wyjazd weekendowy, proponując konkretny kierunek i pytając o jej opinię na ten temat.
Kiedy analizujesz funkcję komunikacyjną wypowiedzi, zadaj sobie pytanie: co nadawca chce osiągnąć? Nie chodzi o to, co mówi wprost, lecz o cel całej wypowiedzi — czy informuje, prosi, zaprasza, ostrzega, czy chwali?
W wypowiedzi Ewy możesz wyróżnić kilka elementów: wspomnienie o wolnym weekendzie, propozycja wspólnego wyjazdu, sugestia konkretnego miejsca (pensjonat w Zakopanem) oraz pytanie „Co ty na to?" — czyli prośba o opinię rozmówczyni. Całość tworzy spójne zaproszenie do wspólnego wyjazdu z propozycją kierunku. To właśnie opisuje odpowiedź D, która jest prawidłowa.
Przyjrzyjmy się dystraktorom. Odpowiedź A sugeruje, że Ewa rekomenduje pensjonat komuś, kto ma pojechać sam — tymczasem Ewa wyraźnie mówi „wyskoczyłybyśmy *razem*", więc chodzi o wspólny wyjazd, nie samodzielny. Odpowiedź B wprowadza element „skarżenia się" na rzadkie wspólne wyjazdy — tego motywu w tekście po prostu nie ma; Ewa nie wyraża żalu, lecz entuzjazm. Odpowiedź C sugeruje, że Ewa prosi o znalezienie pensjonatu — to błędne, bo ona już sama zaproponowała konkretne miejsce i pyta jedynie o akceptację pomysłu.
Wskazówka: Na egzaminie uważaj na odpowiedzi, które „dodają" emocje lub intencje niewymienione w tekście (jak żal w B) albo odwracają kierunek działania (jak samodzielny wyjazd w A). Trzymaj się wyłącznie tego, co wynika z dosłownej treści i kontekstu wypowiedzi.
- Jaki jest główny cel wypowiedzi Marka?
Answer: Marek zaprasza rozmówcę na przyjęcie, używając szczegółów dotyczących czasu i gości, aby zachęcić go do przyjścia.
Kiedy analizujesz cel wypowiedzi w języku polskim, zadaj sobie pytanie: co mówiący chce osiągnąć? Nie chodzi o to, co przy okazji mówi, ale o jego główną intencję komunikacyjną.
W wypowiedzi Marka centrum jest zaproszenie: „organizuję małe przyjęcie", „Byłoby super, gdybyś wpadł koło ósmej", a na końcu bezpośrednie pytanie „Przyjdziesz?". Marek podaje konkretną godzinę (ósmą), wymienia gości (Anna, Tomek) i wyraźnie oczekuje potwierdzenia obecności. Wszystkie te elementy służą jednemu celowi — nakłonieniu rozmówcy do przybycia. Odpowiedź B najtrafniej to ujmuje, wskazując na zaproszenie wzbogacone szczegółami motywującymi do przyjścia.
Odpowiedź A jest pułapką — awans jest tylko pretekstem do przyjęcia, a nie głównym tematem. Marek nie prosi o gratulacje ani nie skupia się na chwaleniu się; to błąd polegający na myleniu tła z celem. Odpowiedź C jest całkowicie nieuzasadniona — w tekście nie ma żadnej prośby o pomoc w organizacji ani koordynacji gości. Odpowiedź D brzmi zbyt formalnie i abstrakcyjnie; Marek nie daje ogólnej „rekomendacji spędzenia czasu" — zaprasza na konkretne, jego własne przyjęcie.
Zapamiętaj: przy pytaniach o główny cel wypowiedzi szukaj dominującego aktu mowy — tego, co rozmówca robi słowami (zaprasza, prosi, informuje, chwali się). Szczegóły poboczne, nawet jeśli obecne w tekście, nie zastępują intencji nadrzędnej.
- Jaki jest cel wizyty Zofii?
Answer: Zofia składa skargę na niezgodność poziomu kursu z jego opisem, wyrażając poczucie bycia wprowadzoną w błąd i żądając interwencji.
Kiedy czytasz dialog, w którym ktoś skarży się na produkt lub usługę, skup się na tonie, intencji i konkretnych słowach rozmówcy — to one zdradzają prawdziwy cel wizyty, nie same fakty.
Zofia wyraźnie mówi, że kurs jest reklamowany jako zaawansowany, a materiały są na poziomie podstawowym. Używa mocnych słów: „czuję się oszukana", „niedopuszczalne". Prosi o rozmowę z kierownikiem — osobą decyzyjną. To klasyczny wzorzec składania formalnej skargi na niezgodność produktu z opisem i domagania się reakcji. Odpowiedź C idealnie to odzwierciedla: skarga, poczucie wprowadzenia w błąd, żądanie interwencji.
Odpowiedź A sugeruje, że Zofia chce zmiany poziomu kursu, bo jest dla niej zbyt łatwy. To mylące — problem nie leży w jej poziomie, lecz w fałszywym opisie produktu. Zofia nie prosi o przeniesienie, lecz protestuje przeciw oszustwu.
Odpowiedź B zakłada, że Zofia rekomenduje zmianę opisu reklamowego. To zbyt łagodna i konstruktywna interpretacja — Zofia nie doradza, ona się skarży. Ton jej wypowiedzi jest emocjonalny i roszczeniowy, nie doradczy.
Odpowiedź D sugeruje wspólne przeglądanie materiałów z kierownikiem. To zupełnie nie pasuje do sytuacji — Zofia nie proponuje współpracy, lecz domaga się wyjaśnień i rozwiązania problemu.
Wskazówka: W pytaniach o cel rozmowy lub wizyty zwracaj uwagę na czasowniki i emocje — czy postać prosi, skarży się, doradza, czy proponuje? Właśnie one definiują intencję.
- Jaką funkcję pełni wypowiedź Kasi w tej rozmowie?
Answer: Kasia rekomenduje rozmówcy konkretną książkę na urlop, powołując się na własne głębokie wrażenia i uprzedzając o jej wymagającym charakterze.
Gdy analizujesz funkcję wypowiedzi w tekście, zadaj sobie pytanie: co mówiący chce osiągnąć? Skup się na intencji, a nie tylko na treści. Tutaj kluczowe jest rozróżnienie między rekomendacją, prośbą, zaproszeniem a skargą.
Kasia wyraźnie pełni rolę osoby polecającej — używa słowa „koniecznie weź", dzieli się osobistym doświadczeniem z lektury („czytałam ją dwa lata temu", „do tej pory o niej myślę"), a na końcu zapewnia: „nie zawiedzie cię". To klasyczna struktura rekomendacji: entuzjazm + osobiste świadectwo + ostrzeżenie o wymagającym charakterze + końcowe zapewnienie. Odpowiedź A idealnie oddaje tę funkcję — Kasia poleca konkretną książkę, opierając się na własnych przeżyciach i uczciwie uprzedzając, że lektura nie jest łatwa.
Odpowiedź B jest błędna, ponieważ Kasia nigdzie nie prosi o pożyczenie książki — wręcz przeciwnie, sugeruje rozmówcy, żeby wziął ją ze sobą, co zakłada, że to rozmówca ma ją zdobyć. Odpowiedź C jest myląca, bo Kasia nie proponuje wspólnego czytania ani późniejszej dyskusji — mówi wyłącznie do rozmówcy, doradzając mu na jego urlop. Odpowiedź D całkowicie odwraca sens: Kasia nie skarży się na brak dobrych książek, lecz aktywnie i entuzjastycznie poleca konkretny tytuł.
Zapamiętaj tę zasadę: przy pytaniach o funkcję wypowiedzi zawsze szukaj czasowników i zwrotów wyrażających intencję mówiącego. „Koniecznie weź", „nie żałuję", „nie zawiedzie cię" — to sygnały rekomendacji, nie prośby ani skargi.
- Jaką funkcję pełni ta wypowiedź Agnieszki?
Answer: Agnieszka prosi rozmówcę o ściszenie muzyki, uzasadniając tę prośbę nadchodzącą rozmową kwalifikacyjną i potrzebą skupienia.
Kiedy analizujesz funkcję wypowiedzi, zadaj sobie pytanie: co nadawca chce osiągnąć tym komunikatem? Nie chodzi o to, co mogłoby wynikać z sytuacji pośrednio, ale o to, jaki jest główny cel i treść samej wypowiedzi.
W tekście Agnieszka używa formy „czy mógłbyś ściszyć muzykę?" – to klasyczna, uprzeczna prośba. Natychmiast podaje też uzasadnienie: za godzinę ma rozmowę kwalifikacyjną i potrzebuje skupienia. Struktura jest więc prosta: prośba + motywacja. Odpowiedź C opisuje dokładnie to – Agnieszka prosi o ściszenie muzyki i uzasadnia tę prośbę nadchodzącą rozmową oraz potrzebą koncentracji. To właśnie C jest poprawna.
Odpowiedź A jest myląca, bo sugeruje skargę i ocenę moralną zachowania („nieakceptowalne"). Agnieszka jednak nie potępia rozmówcy – przeprasza za przerwanie i przyznaje, że wie, że zazwyczaj jest tu głośno. Ton jest ugrzecznieniem, nie krytyką.
Odpowiedź B wprowadza wątek zaproszenia do innego pomieszczenia, którego w tekście w ogóle nie ma. To całkowita inwencja – nie wolno „wczytywać" treści, której nadawca nie wypowiedział.
Odpowiedź D mówi o rekomendacji używania słuchawek w przyszłości. Agnieszka nie daje żadnych porad na przyszłość – jej prośba dotyczy konkretnej, bieżącej sytuacji.
Praktyczna wskazówka: przy pytaniach o funkcję wypowiedzi trzymaj się ściśle tego, co zostało powiedziane, nie tego, co mogłoby wynikać z kontekstu. Odpowiedzi z dodatkowymi elementami, których nie ma w tekście, są najczęściej pułapką.
- Jaki cel realizuje Tomasz w tej rozmowie?
Answer: Tomasz rekomenduje konkretnego dentystę rozmówcy, opierając się na własnych doświadczeniach i wymieniając praktyczne zalety jego gabinetu.
Kiedy pytanie dotyczy celu wypowiedzi, musisz zapytać siebie: co tak naprawdę robi mówiący? Skup się na głównej funkcji całej wypowiedzi, nie na pojedynczych szczegółach.
W tej rozmowie Tomasz słyszał, że rozmówca szuka dentysty, więc proaktywnie podaje konkretne nazwisko (doktor Wiśniewski), lokalizację (ulica Lipowa), uzasadnia wybór własnymi doświadczeniami („byłem u niego dwa razy") i wymienia praktyczne zalety: dokładność, brak bólu, przyjmowanie na NFZ. To klasyczna rekomendacja — poparta osobistym doświadczeniem i konkretnymi argumentami. Odpowiedź B opisuje to precyzyjnie.
Odpowiedź A jest błędna, ponieważ Tomasz nigdzie nie prosi rozmówcy, żeby zapisał go do dentysty — sam nie szuka wizyty, to rozmówca jej szuka. Odpowiedź C zawiera informacje częściowo prawdziwe (gabinet na Lipowej istnieje w tekście), ale Tomasz nie zaprasza nikogo na wspólną wizytę — to szczegół, którego w tekście po prostu nie ma. Odpowiedź D to pułapka: Tomasz rzeczywiście wspomina o „kilku innych" dentystach, którzy byli gorsi, ale to tylko tło uzasadniające rekomendację, a nie główny cel wypowiedzi. Skarżenie się byłoby celem, gdyby Tomasz skupiał się na złych doświadczeniach — a on skupia się na polecaniu konkretnej osoby.
Wskazówka: Na egzaminie uważaj na odpowiedzi, które opierają się na prawdziwym szczególe z tekstu, ale błędnie opisują główny cel wypowiedzi. Zawsze pytaj: co rozmówca chce osiągnąć tym, co mówi? — a nie co przy okazji pojawia się w tekście?
- Co Bartek chce osiągnąć tą wypowiedzią?
Answer: Bartek prosi rozmówcę o przesłanie raportu z poprzedniego kwartału, określając termin i akceptując nawet wersję roboczą dokumentu.
Pytania o intencję wypowiedzi wymagają skupienia się na tym, co rozmówca chce osiągnąć, a nie na szczegółach kontekstu czy domysłach. Przeczytaj wypowiedź i zapytaj siebie: jaki cel komunikacyjny realizuje nadawca?
W wypowiedzi Bartka wyraźnie widać kilka elementów: grzeczne wprowadzenie uwzględniające sytuację rozmówcy („wiem, że masz dużo na głowie"), konkretna prośba („mógłbyś mi przesłać ten raport"), określony termin („do jutra rano na spotkanie z zarządem") oraz elastyczność co do formy dokumentu („jeśli masz wersję roboczą, też by mi pomogła"). Wszystko to składa się na uprzejmie sformułowaną prośbę o przesłanie raportu. Odpowiedź D dokładnie to oddaje – Bartek prosi o raport, wskazuje termin i akceptuje wersję roboczą.
Odpowiedź A jest błędna, bo Bartek wcale się nie skarży – wzmianka o projekcie to jedynie grzecznościowe uznanie zajętości rozmówcy, a nie krytyka. Odpowiedź B myli prośbę z rekomendacją: Bartek nie udziela żadnych rad na przyszłość dotyczących sporządzania raportów z wyprzedzeniem. Odpowiedź C to klasyczna pułapka – spotkanie z zarządem pojawia się w tekście jako powód prośby, a nie zaproszenie dla rozmówcy. Bartek nie zaprasza nikogo na spotkanie.
Wskazówka: Gdy pytanie dotyczy intencji wypowiedzi, skup się na czasowniku głównym i strukturze zdania – co nadawca robi językiem? Prosi, radzi, zaprasza, skarży się? Nie daj się zwieść szczegółom kontekstowym, które pełnią jedynie funkcję tła.
