- Αν και οι δύο μαθητές δεν θυμούνται τη λέξη, ποια είναι η πιο σημαντική διαφορά στις στρατηγικές τους που επηρεάζει την αποτελεσματικότητα της επικοινωνίας;
Answer: Ο Κώστας χρησιμοποιεί ένα αναγνωρίσιμο, συγκεκριμένο παράδειγμα που αναπαριστά την έννοια, ενώ η Ανθή βασίζεται σε αόριστους όρους που μπορεί να παρεξηγηθούν.
Όταν αντιμετωπίζεις ερωτήσεις για στρατηγικές επικοινωνίας σε ξένη γλώσσα, το κλειδί είναι να εντοπίσεις τι κάνει μια εξήγηση κατανοητή για τον συνομιλητή — όχι απλώς τι κάνει τον ομιλητή να φαίνεται σίγουρος ή ευγενικός.
Ο Κώστας χρησιμοποιεί μια στρατηγική που ονομάζεται παράφραση με παράδειγμα: πρώτα δίνει μια σύντομη περιγραφή («κάποιον που θέλει πολύ να επιτύχει») και μετά την αγκυρώνει σε ένα συγκεκριμένο, αναγνωρίσιμο σενάριο — τον συμμαθητή που μελετάει 5 ώρες. Αυτό το παράδειγμα μεταφέρει την έννοια «φιλόδοξος» με σαφήνεια, ακόμα και αν η λέξη χαθεί. Η Ανθή, αντίθετα, χρησιμοποιεί αόριστες λέξεις όπως «κίνητρο» και «φτάσει ψηλά», οι οποίες μπορεί να έχουν διαφορετικές ερμηνείες ανάλογα με τον συνομιλητή. Η σωστή απάντηση είναι λοιπόν η C.
Η επιλογή Α είναι παγίδα: η αυτοπεποίθηση στον τόνο δεν εγγυάται κατανόηση — μπορείς να μιλάς σίγουρα και να λες κάτι ακατανόητο. Η επιλογή Β είναι μερικώς σωστή — ο Κώστας όντως δίνει και περιγραφή και παράδειγμα — αλλά παραβλέπει το κρίσιμο σημείο: δεν είναι απλώς η απουσία παραδείγματος από την Ανθή, αλλά η αοριστία των λέξεών της. Η επιλογή D εστιάζει ξανά στον τόνο και την υποκειμενικότητα, όχι στη λειτουργική αποτελεσματικότητα της εξήγησης.
Στρατηγική: Σε ερωτήσεις επικοινωνιακής αποτελεσματικότητας, ψάξε πάντα για τη λειτουργική διαφορά — τι βοηθά τον ακροατή να καταλάβει, όχι τι κάνει τον ομιλητή να φαίνεται καλύτερος.
- Ποια πτυχή της στρατηγικής αναδιατύπωσης του Γιώργη είναι πιο αποτελεσματική για να γεφυρώσει το γλωσσικό του κενό;
Answer: Συνδυάζει απλή, περιγραφική γλώσσα για το συναίσθημα με ένα οικείο παράδειγμα, επιτρέποντας στον Άρη να αναγνωρίσει την έννοια.
Όταν αντιμετωπίζεις ερωτήσεις για στρατηγικές αναδιατύπωσης (circumlocution/paraphrasing), η βασική αρχή είναι αυτή: μια αποτελεσματική στρατηγική δεν είναι απλώς μια τεχνική που χρησιμοποιείται, αλλά μια που επιτυγχάνει επικοινωνία — δηλαδή ο συνομιλητής καταλαβαίνει την έννοια.
Στο συγκεκριμένο απόσπασμα, ο Γιώργης κάνει δύο πράγματα μαζί: περιγράφει το συναίσθημα με απλά λόγια («λυπημένος και χαρούμενος ταυτόχρονα») και δίνει ένα συγκεκριμένο, οικείο παράδειγμα («τα παιδικά σου χρόνια»). Αυτός ο συνδυασμός είναι που επιτρέπει στον Άρη να αναγνωρίσει αμέσως την έννοια. Γι' αυτό η σωστή απάντηση είναι η Β.
Η Α είναι λάθος γιατί η χρήση πολλών λέξεων δεν εγγυάται κατανόηση από μόνη της — μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε σύγχυση αν η περιγραφή είναι ασαφής ή αόριστη.
Η Γ είναι λάθος γιατί η παραδοχή άγνοιας βοηθά στη διαχείριση της επικοινωνίας (δείχνει ειλικρίνεια), αλλά από μόνη της δεν μεταφέρει καμία πληροφορία για το τι εννοεί ο ομιλητής.
Η Δ είναι λάθος γιατί η χρήση αντιθέτων μπορεί να λειτουργεί για ορισμένες έννοιες, αλλά δεν είναι «γενική στρατηγική για κάθε είδος έννοιας» — αυτό είναι υπεργενίκευση που δεν ισχύει πάντα.
Στρατηγική tip: Σε ερωτήσεις επικοινωνιακής στρατηγικής, ψάξε για τη διατύπωση που συνδυάζει περιγραφή + παράδειγμα, γιατί αυτή είναι η πιο αποδεδειγμένα αποτελεσματική μέθοδος για να γεφυρωθεί ένα λεξιλογικό κενό.
- Ποιο στοιχείο της ανταπόκρισης του Πέτρου δείχνει ότι η στρατηγική της Έλενας λειτούργησε επιτυχώς στη συγκεκριμένη αλληλεπίδραση;
Answer: Ο Πέτρος παρέχει στην Έλενα την ακριβή λέξη που αναζητούσε, αποδεικνύοντας ότι κατανόησε την έννοια από την παραστατική της περιγραφή.
Όταν αντιμετωπίζεις ερωτήσεις σχετικά με επικοινωνιακές στρατηγικές, το κλειδί είναι να εστιάσεις στο ποιο ήταν το στόχος του ομιλητή και αν επιτεύχθηκε μέσα από τη συγκεκριμένη αλληλεπίδραση.
Εδώ, η Έλενα χρησιμοποιεί μια κλασική στρατηγική αντιστάθμισης λεξιλογίου: αντί να πει τη λέξη που δεν θυμάται, την περιγράφει παραστατικά μέσω ενός παραδείγματος από την καθημερινή ζωή («σαν αυτόν τον φίλο που λέει ότι θα έρθει και δεν έρχεται ποτέ»). Ο στόχος της είναι να μεταδώσει την έννοια ώστε ο Πέτρος να καταλάβει τι εννοεί. Η απάντηση Β είναι σωστή γιατί ακριβώς αυτό συμβαίνει: ο Πέτρος αντιλαμβάνεται την έννοια από την περιγραφή και της παρέχει τη λέξη «αναξιόπιστος», αποδεικνύοντας ότι η στρατηγική επιτυχώς γεφύρωσε το επικοινωνιακό κενό.
Η επιλογή Α είναι λανθασμένη γιατί δεν υπάρχει καμία αναφορά στο κείμενο ότι ο Πέτρος έχει διαβάσει το βιβλίο — αυτό είναι εντελώς αβάσιμη υπόθεση. Η Γ είναι λανθασμένη γιατί ο Πέτρος δεν κάνει ερωτήσεις — απαντάει άμεσα, χωρίς να εκδηλώνει περαιτέρω περιέργεια για το βιβλίο. Η Δ είναι λανθασμένη γιατί ο Πέτρος δεν επαναλαμβάνει το παράδειγμα — απλώς δίνει τη λέξη-στόχο.
Στρατηγική συμβουλή: Σε ερωτήσεις για επικοινωνιακή αποτελεσματικότητα, πάντα ρώτα: «Ποιος ήταν ο αρχικός στόχος του ομιλητή και τι αποδεικνύει η απάντηση του συνομιλητή;» Μην αφήνεσαι να παρασυρθείς από απαντήσεις που εισάγουν πληροφορίες που δεν υπάρχουν στο κείμενο.
- Πώς θα έπρεπε να απαντήσει ο Δημήτρης για να υπερασπιστεί την επικοινωνιακή του στρατηγική;
Answer: Να εξηγήσει ότι χρησιμοποίησε συγκεκριμένο παράδειγμα επίτηδες, γιατί δεν μπορούσε να εκφράσει την έννοια αλλιώς, και να ρωτήσει αν η ομάδα κατάλαβε.
Όταν βλέπεις ερωτήσεις για επικοινωνιακές στρατηγικές σε γλωσσικό πλαίσιο, σκέψου: ποιος είναι ο στόχος του ομιλητή και ποια απάντηση υπηρετεί αυτόν τον στόχο χωρίς να τον εγκαταλείπει;
Ο Δημήτρης χρησιμοποίησε μια πολύ γνωστή τεχνική της επικοινωνίας — την εξήγηση μέσω παραδείγματος (exemplification). Αυτή η τεχνική είναι εντελώς έγκυρη, ειδικά όταν κάποιος δυσκολεύεται να εκφράσει μια αφηρημένη έννοια σε δεύτερη γλώσσα. Η σωστή απάντηση είναι η C, γιατί ο Δημήτρης υπερασπίζεται την επιλογή του εξηγώντας γιατί χρησιμοποίησε παράδειγμα — ήταν συνειδητή στρατηγική, όχι λάθος — και ταυτόχρονα ελέγχει αν επιτεύχθηκε ο επικοινωνιακός στόχος ρωτώντας την ομάδα. Αυτό δείχνει μεταγνωστική συνείδηση και επικοινωνιακή ωριμότητα.
Η A είναι λάθος γιατί παραδίδεται στην κριτική της Ρένας χωρίς λόγο — η χρήση παραδειγμάτων δεν είναι επικοινωνιακό λάθος, είναι εργαλείο. Η B είναι παρόμοια παγίδα: αντικαθιστά μια έγκυρη στρατηγική με μια τυπική απάντηση που μπορεί να είναι λιγότερο κατανοητή για την ομάδα. Επιπλέον, δεν υπερασπίζεται τίποτα — απλώς αλλάζει κατεύθυνση. Η D εκτρέπει την ευθύνη στη Ρένα, κάτι που αποφεύγει εντελώς την υπεράσπιση της αρχικής στρατηγικής.
Συμβουλή: Σε ερωτήσεις επικοινωνιακής στρατηγικής, αναζήτα πάντα την απάντηση που αναγνωρίζει και αιτιολογεί την επιλογή του ομιλητή, αντί να την εγκαταλείπει ή να την αντικαθιστά. Η αυτεπίγνωση και η επαλήθευση κατανόησης είναι σημάδια αποτελεσματικής επικοινωνίας.
- Τι κάνει η Μαρία στη δεύτερη απάντησή της που διαφέρει από την πρώτη της προσπάθεια να εξηγήσει;
Answer: Εγκαταλείπει την εικόνα του βαρελιού και αντικαθιστά την ιδέα με μια απλούστερη, πιο άμεση διατύπωση χωρίς μεταφορές.
Όταν βλέπεις ερωτήσεις που αφορούν την επικοινωνιακή στρατηγική ενός ομιλητή, πρέπει να συγκρίνεις προσεκτικά τι κάνει διαφορετικά σε κάθε σειρά λόγου — όχι απλώς τι λέει, αλλά πώς το λέει.
Στην πρώτη της απάντηση, η Μαρία χρησιμοποιεί μια μεταφορά: το βαρέλι με την τρύπα στον πάτο. Αυτή είναι μια έμμεση, εικονιστική έκφραση. Όταν ο Νίκος δεν καταλαβαίνει, η Μαρία αλλάζει τακτική: εξηγεί την ίδια ιδέα με απλό, κυριολεκτικό λόγο — «οι προσπάθειές μας δεν έχουν αποτέλεσμα γιατί υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα που δεν έχουμε λύσει». Αυτό ακριβώς κάνει η επιλογή Α: εγκαταλείπει τη μεταφορά και αντικαθιστά την ιδέα με άμεση διατύπωση χωρίς εικόνες. Η Α είναι η σωστή απάντηση.
Η επιλογή Β είναι λανθασμένη γιατί η Μαρία δεν επαναλαμβάνει τη μεταφορά του βαρελιού — την αφήνει τελείως πίσω. Η Γ είναι παγίδα: δεν υπάρχει κανένα παράδειγμα από την τεχνολογία στο κείμενο. Η Δ επίσης δεν ισχύει, γιατί η Μαρία δεν ζητάει από τον Νίκο να σκεφτεί περισσότερο — αντίθετα, απαντάει αμέσως και ξεκάθαρα.
Στρατηγική: Σε ερωτήσεις που ζητούν σύγκριση δύο εκφράσεων του ίδιου ομιλητή, επικεντρώσου στη μορφή της γλώσσας (μεταφορική vs. κυριολεκτική) και όχι μόνο στο περιεχόμενο. Η αλλαγή τακτικής είναι συχνά το κλειδί.
- Γιατί η δεύτερη προσπάθεια της Σοφίας είναι πιο αποτελεσματική ως στρατηγική αναδιατύπωσης σε σχέση με την πρώτη;
Answer: Γιατί προσθέτει ένα συγκεκριμένο, σχετικό παράδειγμα που αναπαριστά την έννοια σε πράξη, αντί να χρησιμοποιεί μόνο ανεπαρκή συνώνυμα.
Όταν αντιμετωπίζεις ερωτήσεις σχετικά με στρατηγικές επικοινωνίας και αναδιατύπωσης, το κλειδί είναι να αναρωτηθείς: τι ακριβώς κάνει μια εξήγηση πιο κατανοητή; Δεν αρκεί μια εξήγηση να είναι «καλύτερη» — πρέπει να καταλαβαίνεις γιατί λειτουργεί.
Στη δεύτερη προσπάθεια, η Σοφία κάνει δύο πράγματα: πρώτα περιγράφει τη συμπεριφορά με απλά λόγια («κάνει πράγματα χωρίς να τα σκέφτεται πρώτα»), και μετά δίνει ένα ζωντανό, οικείο παράδειγμα από την καθημερινή ζωή. Αυτό το παράδειγμα δεν απλώς «διακοσμεί» την εξήγηση — αναπαριστά την έννοια σε πράξη, κάτι που η πρώτη προσπάθεια δεν κατάφερε. Λέξεις όπως «ζωντανός» ή «ενεργητικός» είναι συνώνυμα που δεν αποτυπώνουν το ουσιαστικό χαρακτηριστικό της αυθορμησίας. Η σωστή απάντηση είναι η D.
Η Α είναι λάθος γιατί το μήκος μιας πρότασης από μόνο του δεν εγγυάται κατανόηση — μια μακροσκελής αλλά ασαφής εξήγηση παραμένει ασαφής. Η Β είναι σχεδόν σωστή, αλλά εστιάζει στην κατανόηση της Σοφίας για τη λέξη, ενώ το ζητούμενο είναι η αποτελεσματικότητα ως στρατηγική. Επίσης, παραβλέπει ότι η δύναμη της δεύτερης προσπάθειας βρίσκεται κυρίως στο παράδειγμα. Η Γ εστιάζει σε επιφανειακά γλωσσολογικά στοιχεία (τον τόνο ή τα ερωτηματικά) αντί στο ουσιαστικό περιεχόμενο.
Στρατηγική: Σε ερωτήσεις επικοινωνίας, να αναζητάς πάντα την απάντηση που εξηγεί το λειτουργικό πλεονέκτημα μιας στρατηγικής — όχι επιφανειακά χαρακτηριστικά όπως μήκος ή τόνος. Τα συγκεκριμένα παραδείγματα είναι συνήθως πιο αποτελεσματικά από τα συνώνυμα.
- Ποια στρατηγική χρησιμοποιεί ο Τάσος για να επικοινωνήσει την ιδέα που δεν μπορεί να εκφράσει άμεσα;
Answer: Δίνει ένα συγκεκριμένο, οικείο παράδειγμα από την καθημερινή ζωή για να κάνει την αφηρημένη έννοια κατανοητή.
Όταν κάποιος δεν μπορεί να εκφράσει μια λέξη ή έννοια άμεσα, συχνά καταφεύγει σε επικοινωνιακές στρατηγικές αντιστάθμισης — τρόπους δηλαδή να μεταδώσει ένα νόημα «γύρω-γύρω», χωρίς να το ορίσει απευθείας. Αυτή η δεξιότητα εξετάζεται συχνά σε ερωτήσεις κατανόησης κειμένου και γλωσσικής επίγνωσης.
Ο Τάσος δεν ξέρει πώς να ορίσει τη λέξη «αμφιταλαντεύομαι», οπότε επιλέγει να φέρει ένα οικείο παράδειγμα από την καθημερινή ζωή — τα δύο παγωτά. Αυτό το παράδειγμα αποτυπώνει ακριβώς την αίσθηση της δυσκολίας επιλογής μεταξύ δύο πραγμάτων, κάνοντας μια αφηρημένη έννοια απτή και κατανοητή. Η απάντηση Β είναι σωστή γιατί περιγράφει ακριβώς αυτή τη στρατηγική: χρήση συγκεκριμένου, καθημερινού παραδείγματος για να γίνει κατανοητή μια δύσκολη έννοια.
Η απάντηση Α είναι λανθασμένη γιατί ο Τάσος δεν χρησιμοποιεί λεξικό ούτε επίσημο ορισμό — αντίθετα, παραδέχεται ότι δεν θυμάται τον ορισμό. Η Γ είναι λανθασμένη γιατί δεν αντικαθιστά τη λέξη με συνώνυμο· δεν προτείνει καμία άλλη λέξη. Η Δ είναι λανθασμένη γιατί ο Τάσος δεν παραπέμπει τον συμμαθητή πουθενά — αναλαμβάνει ο ίδιος να εξηγήσει.
Ως στρατηγική για παρόμοιες ερωτήσεις: διαβάστε προσεκτικά τι κάνει το πρόσωπο στο κείμενο, όχι τι θα έπρεπε να κάνει. Οι παγίδες συχνά περιγράφουν σωστές αλλά άσχετες στρατηγικές — εσείς ψάχνετε αυτή που ταιριάζει στη συγκεκριμένη πράξη.
- Ποιος μαθητής εφαρμόζει πιο αποτελεσματικά τη δεξιότητα αναδιατύπωσης για να εκφράσει μια ιδέα όταν του λείπει η κατάλληλη λέξη;
Answer: Ο Μαθητής 2, γιατί δίνει ένα παραστατικό παράδειγμα που μεταφέρει την έννοια χωρίς να χρειάζεται την ακριβή λέξη.
Όταν αντιμετωπίζεις ερωτήσεις για επικοινωνιακές στρατηγικές στη γλώσσα, το κλειδί είναι να διακρίνεις ποια απάντηση μεταφέρει πραγματικά την έννοια στον συνομιλητή — και όχι απλώς να αναγνωρίσεις ποια φαίνεται «ευγενική» ή «ταπεινή».
Η δεξιότητα της αναδιατύπωσης (paraphrasing/circumlocution) σημαίνει ότι εκφράζεις μια ιδέα με εναλλακτικά μέσα όταν σου λείπει η ακριβής λέξη. Ο Μαθητής 2 το κάνει άριστα: χρησιμοποιεί ένα συγκεκριμένο, ζωντανό παράδειγμα (η σοκολάτα) που μεταφέρει αμέσως την έννοια του «δελεαστικός» ή «ακαταμάχητος» χωρίς να χρειαστεί την ακριβή λέξη. Αυτό είναι το ιδανικό μοντέλο αναδιατύπωσης — η επικοινωνία δεν διακόπτεται.
Η επιλογή Α είναι λάθος γιατί η απλή ομολογία άγνοιας («δεν ξέρω») δεν μεταφέρει καμία πληροφορία — σταματά την επικοινωνία αντί να την προωθεί. Η επιλογή Γ είναι παγίδα: ο Μαθητής 3 κάνει κάτι σχετικό (περιγράφει χαρακτηριστικό), αλλά η περιγραφή του παραμένει αόριστη («κάτι δύσκολο να αντισταθείς») και δεν δίνει αρκετό πλαίσιο για να καταλάβει ο ακροατής. Η επιλογή Δ αποφεύγει εντελώς την προσπάθεια — ζητώντας τη λέξη από άλλον δεν αποτελεί στρατηγική αναδιατύπωσης, αλλά εγκατάλειψη της προσπάθειας.
Συμβουλή: Σε ερωτήσεις επικοινωνιακής δεξιότητας, ψάξε πάντα την απάντηση που συνεχίζει την επικοινωνία με το μέγιστο νόημα. Συγκεκριμένα παραδείγματα και εικόνες μεταφέρουν έννοιες πολύ πιο αποτελεσματικά από αόριστες περιγραφές ή αδυναμία έκφρασης.
- Ποια πτυχή της αναδιατύπωσης του Στέλιου αποδεικνύεται πιο χρήσιμη, λαμβάνοντας υπόψη ότι η λέξη «αδιαφανής» χρησιμοποιείται εδώ μεταφορικά και όχι κυριολεκτικά;
Answer: Ο Στέλιος χρησιμοποιεί μια κυριολεκτική εικόνα (τοίχος) για να αποδώσει τη μεταφορική σημασία, δημιουργώντας έτσι μια γέφυρα ανάμεσα στο κυριολεκτικό και το μεταφορικό.
Όταν αντιμετωπίζεις ερωτήσεις για στρατηγικές αναδιατύπωσης (paraphrasing/circumlocution), το κλειδί είναι να εντοπίσεις τι ακριβώς κάνει τον ομιλητή κατανοητό — όχι απλώς τι λέει, αλλά πώς το λέει και γιατί λειτουργεί.
Ο Στέλιος δεν γνωρίζει τη λέξη «αδιαφανής» στη μεταφορική της χρήση (π.χ. για μια αδιαφανή διαδικασία = κάτι που δεν είναι ξεκάθαρο, δεν υπάρχει διαφάνεια). Αντί να σταματήσει εκεί, χρησιμοποιεί μια κυριολεκτική εικόνα — τον τοίχο — για να αποδώσει τη μεταφορική έννοια. Αυτό είναι ακριβώς η δύναμη της απάντησης Α: δημιουργεί μια γέφυρα ανάμεσα σε αυτό που ο ακροατής μπορεί να φανταστεί χειροπιαστά (δεν βλέπεις μέσα από τοίχο) και σε αυτό που θέλει να εκφράσει αφηρημένα (έλλειψη διαφάνειας). Ο Βασίλης καταλαβαίνει αμέσως — απόδειξη ότι η στρατηγική λειτούργησε.
Η απάντηση Β είναι λανθασμένη γιατί ο Στέλιος χρησιμοποιεί μεταφορά (τον τοίχο) — δεν την αποφεύγει. Η Γ είναι παγίδα: το να παραδέχεσαι ότι δεν ξέρεις μια λέξη είναι βήμα ειλικρίνειας, όχι στρατηγική αναδιατύπωσης από μόνο του — χωρίς την εικόνα που ακολουθεί, δεν θα μεταδιδόταν κανένα νόημα. Η Δ επικεντρώνεται στην επανάληψη, η οποία μεν ενισχύει το νόημα, αλλά δεν αποτελεί την κύρια και πιο αξιοσημείωτη πτυχή της αναδιατύπωσης.
Να θυμάσαι: σε ερωτήσεις για circumlocution, ψάξε πάντα για τη στρατηγική που γεφυρώνει το κενό μεταξύ άγνωστης λέξης και νοήματος — αυτή είναι η πιο ουσιαστική πτυχή, όχι απλά περιφερειακά στοιχεία της ομιλίας.
- Σε σύγκριση με έναν μαθητή που απλώς σταματά και λέει «δεν ξέρω τη λέξη», τι επιπλέον πετυχαίνει ο Αλέξης με τη στρατηγική του;
Answer: Διατηρεί την επικοινωνιακή ροή και μεταφέρει το νόημά του, επιτρέποντας στη συνομιλία να προχωρήσει παρά το γλωσσικό κενό.
Όταν βλέπεις ερωτήσεις σχετικά με στρατηγικές επικοινωνίας σε ξένη γλώσσα, σκέψου ποιος είναι ο πρωταρχικός στόχος μιας συνομιλίας: η μεταφορά νοήματος και η διατήρηση της επικοινωνιακής ροής. Ο Αλέξης χρησιμοποιεί μια τεχνική που στη γλωσσολογία ονομάζεται «circumlocution» (περιφραστική στρατηγική) — δηλαδή περιγράφει μια έννοια με δικά του λόγια όταν δεν θυμάται τη συγκεκριμένη λέξη.
Η σωστή απάντηση είναι η D, γιατί αυτό ακριβώς πετυχαίνει ο Αλέξης: η συνομιλία δεν σταματά, η καθηγήτρια καταλαβαίνει τι θέλει να πει και του δίνει τη σωστή λέξη. Το νόημα μεταφέρθηκε επιτυχώς παρά το γλωσσικό κενό.
Η A είναι λανθασμένη γιατί ο Αλέξης δεν αποδεικνύει ευρύτερο λεξιλόγιο — αντίθετα, παραδέχεται ότι δεν ξέρει μια λέξη. Η στρατηγική δεν σχετίζεται με την ποσότητα λέξεων που γνωρίζει. Η B είναι παγίδα: το να περιγράφεις μια έννοια δεν σημαίνει ότι την καταλαβαίνεις καλύτερα από έναν φυσικό ομιλητή — απλώς δεν θυμάσαι τον όρο. Η C είναι ελκυστική αλλά λανθασμένη: ο Αλέξης δηλώνει ρητά «δεν ξέρω πώς να πω», οπότε δεν αποκρύπτει την άγνοιά του. Ο στόχος δεν είναι η απόκρυψη αλλά η συνέχιση της επικοινωνίας.
Στρατηγική tip: Σε ερωτήσεις για γλωσσικές στρατηγικές, πάντα ρώτα τον εαυτό σου: «Ποιο είναι το επικοινωνιακό αποτέλεσμα;» Η περιφραστική στρατηγική δεν λύνει το λεξιλογικό πρόβλημα — αλλά κρατά τη συζήτηση ζωντανή.
