- Ποιο είναι το πρόβλημα σαφήνειας σε αυτό το απόσπασμα και ποια αλλαγή το διορθώνει καλύτερα;
Answer: Η αντωνυμία «αυτός» στη δεύτερη πρόταση είναι ασαφής — δεν είναι σαφές αν αναφέρεται στον Γιάννη ή στον Πέτρο. Η διόρθωση είναι να αντικατασταθεί με το κατάλληλο κύριο όνομα, π.χ. «Ο Πέτρος στεναχωρήθηκε πολύ».
Όταν βλέπεις ερώτηση για σαφήνεια κειμένου, το πρώτο πράγμα που πρέπει να ελέγχεις είναι οι αντωνυμίες: σε ποιο πρόσωπο αναφέρεται η κάθε αντωνυμία; Αν υπάρχουν δύο ή περισσότερα πρόσωπα στο κείμενο, η αντωνυμία μπορεί εύκολα να δημιουργήσει σύγχυση.
Στο συγκεκριμένο απόσπασμα, η φράση «Αυτός στεναχωρήθηκε πολύ» είναι προβληματική γιατί ο αναγνώστης δεν μπορεί να καταλάβει αν «αυτός» είναι ο Γιάννης ή ο Πέτρος. Και οι δύο έχουν αναφερθεί ήδη, οπότε η αντωνυμία παραμένει ασαφής. Η σωστή διόρθωση — που αποτελεί την απάντηση D — είναι να αντικατασταθεί η αντωνυμία με το κατάλληλο κύριο όνομα, π.χ. «Ο Πέτρος στεναχωρήθηκε πολύ», ώστε να μην υπάρχει καμία αμφιβολία.
Η επιλογή A είναι λανθασμένη γιατί ισχυρίζεται ότι το πρόβλημα βρίσκεται μόνο στην πρώτη πρόταση — αντίθετα, το κύριο πρόβλημα σαφήνειας εντοπίζεται στη δεύτερη πρόταση. Η επιλογή B εκτρέπεται από το θέμα: το ζήτημα δεν είναι το ύφος ή η συναισθηματικότητα της λέξης «στεναχωρήθηκε», αλλά η ασαφής αναφορά. Η επιλογή C εστιάζει λανθασμένα στο μήκος και την πολυπλοκότητα της πρώτης πρότασης, ενώ αυτή καθαυτή δεν είναι ούτε μεγάλη ούτε ασαφής.
Ως στρατηγική, να θυμάσαι: κάθε φορά που μια αντωνυμία μπορεί να αναφέρεται σε περισσότερα από ένα πρόσωπα, αποτελεί πρόβλημα σαφήνειας. Η λύση είναι πάντα η αντικατάστασή της με το συγκεκριμένο κύριο όνομα.
- Ποιο σφάλμα στην τρίτη πρόταση επηρεάζει τη σαφήνεια και πώς πρέπει να διορθωθεί;
Answer: Η φράση «Χρειάζεστε να φέρετε» είναι λανθασμένη σύνταξη — το «χρειάζεστε» (β΄ πληθυντικό) σημαίνει «έχετε ανάγκη από» και δεν συντάσσεται με να+υποτακτική. Το σωστό είναι «Πρέπει να φέρετε» ή «Χρειάζεται να φέρετε» (απρόσωπο), που αποδίδουν σωστά το νόημα της υποχρέωσης.
Όταν αξιολογείς μια πρόταση για σφάλματα, πρέπει να ελέγχεις τόσο τη σύνταξη όσο και τη σημασία των λέξεων — γιατί μια λέξη μπορεί να υπάρχει στο λεξιλόγιο αλλά να χρησιμοποιείται λανθασμένα στο συγκεκριμένο συντακτικό περιβάλλον.
Το κρίσιμο πρόβλημα στην τρίτη πρόταση εντοπίζεται στο ρήμα «χρειάζεστε». Αυτός ο τύπος είναι β΄ πληθυντικό πρόσωπο και σημαίνει «εσείς έχετε ανάγκη από κάτι» — π.χ. «χρειάζεστε βοήθεια». Δεν μπορεί να συντάσσεται με να+υποτακτική για να εκφράσει υποχρέωση ή αναγκαιότητα. Το σωστό είναι είτε το απρόσωπο «Χρειάζεται να φέρετε» (= είναι ανάγκη να φέρετε) είτε το «Πρέπει να φέρετε», που αποδίδει καθαρά την υποχρέωση. Αυτό επηρεάζει τη σαφήνεια γιατί ο αναγνώστης μπερδεύεται για το νόημα — ακούγεται σαν οι μαθητές να έχουν ανάγκη από τα χρήματά τους, όχι ότι πρέπει να τα φέρουν. Επομένως η απάντηση C είναι η σωστή.
Η απάντηση A είναι λανθασμένη γιατί οι δύο προτάσεις δεν είναι επαναληπτικές — η τρίτη δίνει οδηγία, η τέταρτη εξηγεί το κόστος. Η B είναι παγίδα: το «χρήματά» με τόνο στο α είναι απολύτως σωστό, αφού ο τόνος είναι αναγκαίος λόγω της εγκλιτικής «σας» που ακολουθεί. Η D προτείνει συγχώνευση προτάσεων που εξυπηρετούν διαφορετικές λειτουργίες — αυτό θα έκανε το κείμενο λιγότερο σαφές, όχι περισσότερο.
Στρατηγική: Όταν βλέπεις ρήμα που φαίνεται «λογικό» σε μια πρόταση, ρώτα τον εαυτό σου: ποιο πρόσωπο και ποια σύνταξη απαιτεί το νόημα; Η σύγχυση ανάμεσα σε προσωπικό και απρόσωπο ρήμα είναι συχνή παγίδα στα ελληνικά.
- Πέρα από το προφανές λάθος επανάληψης της τελευταίας πρότασης, ποιο άλλο πρόβλημα σαφήνειας υπάρχει στο κείμενο και πώς διορθώνεται;
Answer: Οι λέξεις «καλό», «ωραία» και «ενδιαφέρουσα» είναι γενικόλογες και δεν εξηγούν γιατί το βιβλίο αξίζει. Η διόρθωση είναι να αντικατασταθούν με συγκεκριμένα παραδείγματα ή αξιολογήσεις, π.χ. «Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί ζωντανούς διαλόγους.»
Όταν αξιολογείς ένα κείμενο ως προς τη σαφήνεια, το βασικό ερώτημα είναι: «Καταλαβαίνει ο αναγνώστης γιατί ο συγγραφέας λέει αυτό που λέει;» Η απλή αναφορά χαρακτηρισμών χωρίς αιτιολόγηση δημιουργεί κενό επικοινωνίας.
Η σωστή απάντηση είναι η Β, γιατί εντοπίζει το κεντρικό πρόβλημα σαφήνειας: οι λέξεις «καλό», «ωραία» και «ενδιαφέρουσα» είναι γενικόλογες επιθέσεις που δεν μεταφέρουν ουσιαστική πληροφορία. Ο αναγνώστης δεν μαθαίνει τίποτα συγκεκριμένο για το βιβλίο. Η αντικατάστασή τους με συγκεκριμένα παραδείγματα («ζωντανοί διάλογοι», «απρόβλεπτη πλοκή») κάνει την κριτική ουσιαστική και αξιόπιστη.
Η Α περιγράφει ένα κενό πληροφόρησης (απουσία τίτλου/συγγραφέα), το οποίο είναι πρακτικό πρόβλημα πληρότητας, όχι πρόβλημα σαφήνειας του γραπτού λόγου. Το κείμενο είναι σαφές ως προς αυτό που λέει — απλώς παραλείπει βασικά στοιχεία.
Η Γ επισημαίνει ότι η πρόταση «Το συνιστώ» χρειάζεται επέκταση, κάτι που είναι μερικώς σωστό, αλλά η αιτιολόγηση που ζητείται αφορά το «σε ποιους απευθύνεται» — αυτό είναι θέμα κοινού-στόχου, όχι η βασική αδυναμία σαφήνειας.
Η Δ μιλά για δομή παραγράφων, που είναι ζήτημα οργάνωσης, όχι σαφήνειας λεξιλογίου. Το κείμενο ίσως να στερείται δομής, αλλά αυτό δεν αποτελεί το κυριότερο πρόβλημα σαφήνειας.
Στρατηγική: Σε ερωτήσεις για σαφήνεια κειμένου, ψάξε πάντα για γενικόλογες λέξεις χωρίς αιτιολόγηση — είναι η πιο συχνή αιτία ασαφούς γραφής.
- Αν κάποιος ήθελε να επεξεργαστεί αυτό το μήνυμα για μέγιστη σαφήνεια, ποια αλλαγή θα ήταν πιο αποτελεσματική;
Answer: Διαγραφή της τρίτης πρότασης («Όλοι πρέπει να έρθουν νωρίς.») γιατί είναι ασαφής και η τέταρτη πρόταση εξηγεί ήδη τι σημαίνει «νωρίς» με συγκεκριμένη ώρα.
Όταν καλείσαι να βελτιώσεις ένα κείμενο για «μέγιστη σαφήνεια», το βασικό ερώτημα είναι: ποια αλλαγή εξαλείφει την πλεονάζουσα ή ασαφή πληροφορία χωρίς να χάνεται τίποτα ουσιαστικό;
Στο συγκεκριμένο κείμενο, η τρίτη πρόταση («Όλοι πρέπει να έρθουν νωρίς.») είναι αόριστη — το «νωρίς» δεν έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο από μόνο του. Η τέταρτη πρόταση, όμως, δίνει ακριβώς αυτή την πληροφορία: «Να έρθετε στις 7:30 το βράδυ για να βρείτε θέση.» Έτσι, η τρίτη πρόταση όχι μόνο επαναλαμβάνει αλλά και δημιουργεί σύγχυση, αφού αφήνει το «νωρίς» χωρίς ορισμό. Η διαγραφή της, όπως προτείνει η επιλογή Α, είναι η πιο αποτελεσματική κίνηση για σαφήνεια.
Η επιλογή Β έχει αξία — το «στις 8» χωρίς π.μ./μ.μ. είναι ελαφρώς ασαφές — αλλά το πλαίσιο («7:30 το βράδυ» στην τέταρτη πρόταση) ήδη υπονοεί βραδινή εκδήλωση, οπότε η αλλαγή αυτή δεν είναι η πιο αποτελεσματική. Η επιλογή Γ δεν βελτιώνει τη σαφήνεια — η «ροή» δεν είναι το ζητούμενο εδώ, και η συγχώνευση δεν αφαιρεί καμία ασάφεια. Η επιλογή Δ προσθέτει υποκειμενική κρίση («σημαντική») που δεν σχετίζεται με την ξεκάθαρη μετάδοση πληροφοριών — αντίθετα, μπορεί να αποσπά.
Στρατηγική συμβουλή: Όταν αξιολογείς αλλαγές για «σαφήνεια», ψάξε για πλεονασμούς και αόριστες εκφράσεις που καλύπτονται ήδη από άλλο σημείο του κειμένου — η αφαίρεσή τους είναι σχεδόν πάντα η σωστή επιλογή.
- Ποιο από τα παρακάτω αναγνωρίζει με ακρίβεια το κύριο πρόβλημα σαφήνειας στο email και προτείνει την πιο αποτελεσματική διόρθωση;
Answer: Το email περιέχει επαναλήψεις ολόκληρων ιδεών («ήμουν άρρωστη» και «τι έκανε η τάξη» λέγονται δύο φορές η καθεμία). Η διόρθωση είναι να συγχωνευτούν οι επαναλαμβανόμενες προτάσεις, π.χ. «Ήμουν άρρωστη όλη την ημέρα και δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω. Παρακαλώ ενημερώστε με για την ύλη.»
Όταν αξιολογείς ένα κείμενο για σαφήνεια και συνοχή, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις είναι να εντοπίσεις αχρείαστες επαναλήψεις — δηλαδή ιδέες που επαναλαμβάνονται χωρίς να προσθέτουν νέα πληροφορία. Αυτό ακριβώς ελέγχει αυτή η ερώτηση.
Διαβάζοντας το email προσεκτικά, παρατηρείς ότι η φράση «ήμουν άρρωστη» εμφανίζεται δύο φορές σε διαδοχικές προτάσεις, και το αίτημα «τι έκανε η τάξη» επαναλαμβάνεται επίσης αυτούσιο. Αυτές οι επαναλήψεις δεν εξυπηρετούν κάποιο ρητορικό σκοπό — απλώς φουσκώνουν το κείμενο και μειώνουν τη σαφήνειά του. Η επιλογή Α εντοπίζει ακριβώς αυτό το πρόβλημα και προτείνει τη σωστή λύση: συγχώνευση των επαναλαμβανόμενων ιδεών σε μία συνεκτική πρόταση.
Η επιλογή Β είναι λανθασμένη γιατί το πρόβλημα δεν είναι έλλειψη λεπτομερειών — ένας καθηγητής δεν χρειάζεται ιατρικά συμπτώματα για να ενημερώσει έναν μαθητή. Η επιλογή Γ εστιάζει στο ύφος, αλλά το email χρησιμοποιεί ήδη ευγενική και κατάλληλη γλώσσα· το «Κύριε» είναι αποδεκτή προσφώνηση. Η επιλογή Δ αναφέρεται σε πρόβλημα δομής, αλλά η σειρά των ιδεών (εξήγηση → αίτημα) είναι ήδη λογική στο κείμενο — δεν υπάρχει δομικό πρόβλημα.
Στρατηγική: Όταν ερωτάσαι για «πρόβλημα σαφήνειας», διάβασε το κείμενο αναζητώντας επαναλήψεις, ασάφειες ή περιττές πληροφορίες — όχι ελλείψεις λεπτομερειών ή ύφος, εκτός αν αυτά δηλώνονται ρητά ως πρόβλημα.
- Ποια τεχνική επεξεργασίας θα βελτιώσει πιο αποτελεσματικά τη συνοχή και σαφήνεια αυτού του κειμένου;
Answer: Χρήση αναφορικών αντωνυμιών και συνδετικών λέξεων για να ενωθούν οι προτάσεις, π.χ. «Διάβασα ένα βιβλίο που μιλούσε για έναν ταξιδιώτη ο οποίος επισκέφτηκε πολλά ωραία μέρη και με άρεσε πολύ.»
Όταν αξιολογείς ένα κείμενο ως προς τη συνοχή και σαφήνεια, το βασικό ερώτημα είναι: πώς συνδέονται οι ιδέες μεταξύ τους; Ένα κείμενο με πολλές σύντομες, αποκομμένες προτάσεις μοιάζει με λίστα — στερείται ροής και αναγνωστικής ευκολίας.
Η επιλογή C είναι η σωστή γιατί αντιμετωπίζει ακριβώς αυτό το πρόβλημα. Χρησιμοποιεί αναφορικές αντωνυμίες («που», «ο οποίος») και συνδετικές λέξεις για να ενώσει πέντε αποσπασματικές προτάσεις σε μία συνεκτική. Έτσι, οι σχέσεις μεταξύ των ιδεών γίνονται ξεκάθαρες και το κείμενο αποκτά φυσική ροή — ακριβώς ό,τι χρειάζεται για βελτίωση συνοχής και σαφήνειας.
Η επιλογή A είναι παγίδα: τα επίθετα κάνουν το κείμενο πιο ζωντανό, αλλά δεν επιλύουν το πρόβλημα της αποσπασματικότητας. Η ροή παραμένει σπασμένη ακόμα κι αν κάθε πρόταση γίνει πιο περιγραφική. Η B βελτιώνει μόνο τη λεξιλογική ακρίβεια — αντικαθιστά μία λέξη — αλλά οι προτάσεις εξακολουθούν να είναι ασύνδετες. Πρόκειται για τοπική διόρθωση, όχι δομική. Η D προτείνει διαγραφή, αλλά το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχει περιττή πληροφορία — είναι ότι οι πληροφορίες δεν συνδέονται σωστά μεταξύ τους.
Στρατηγική: Όταν ένα κείμενο αποτελείται από πολλές κοφτές προτάσεις, αναζήτα πάντα την επιλογή που τις ενώνει με συνδέσμους ή αναφορικές αντωνυμίες — αυτή είναι σχεδόν πάντα η πιο αποτελεσματική λύση για συνοχή.
- Ποια αλλαγή θα βελτιώσει πιο ουσιαστικά τη σαφήνεια αυτής της πρόσκλησης;
Answer: Αντικατάσταση της φράσης «σύντομα» με συγκεκριμένη ημερομηνία και ώρα, γιατί χωρίς αυτές τις πληροφορίες ο παραλήπτης δεν μπορεί να αποφασίσει αν θα παρευρεθεί ή να οργανωθεί αναλόγως.
Όταν αξιολογείς μια πρόσκληση ή οποιοδήποτε επικοινωνιακό κείμενο, η βασική ερώτηση είναι: «Έχει ο παραλήπτης όλες τις πληροφορίες που χρειάζεται για να ανταποκριθεί;» Η σαφήνεια δεν αφορά μόνο το ύφος — αφορά την πληρότητα των πρακτικών δεδομένων.
Στη συγκεκριμένη πρόσκληση, η φράση «Θα γίνει σύντομα» είναι το κεντρικό πρόβλημα. Ο Νίκος δεν γνωρίζει πότε ακριβώς θα γίνει το πάρτι — δεν ξέρει ημερομηνία, ώρα, ούτε τόπο. Χωρίς αυτά τα στοιχεία, δεν μπορεί ούτε να αποφασίσει αν είναι ελεύθερος ούτε να οργανωθεί. Η επιλογή D αντιμετωπίζει ακριβώς αυτό το κενό: αντικαθιστά μια ασαφή χρονική αναφορά με συγκεκριμένη και χρήσιμη πληροφορία, κάτι που είναι απαραίτητο για τη λειτουργία της πρόσκλησης ως κειμένου.
Η επιλογή Α είναι λανθασμένη γιατί η διαγραφή μιας πρότασης δεν λύνει το πρόβλημα της ασάφειας — απλώς αφαιρεί περιεχόμενο. Η Β βελτιώνει το πλαίσιο και ενδεχομένως αυξάνει την κοινωνική βαρύτητα της πρόσκλησης, αλλά δεν αντιμετωπίζει το κύριο επικοινωνιακό πρόβλημα: την έλλειψη χρόνου και τόπου. Η C αλλάζει απλώς το ύφος σε πιο επίσημο, αλλά η επισημότητα δεν ισοδυναμεί με σαφήνεια — η πρόσκληση παραμένει εξίσου ελλιπής.
Ως στρατηγική, να θυμάσαι: σε ερωτήσεις για βελτίωση κειμένου, ψάξε πρώτα για λειτουργικά κενά (τι δεν μπορεί να κάνει ο αναγνώστης χωρίς αυτή την πληροφορία) και όχι για αισθητικές ή υφολογικές βελτιώσεις.
- Ποιο λάθος στην πρώτη πρόταση επηρεάζει το νόημα και πώς πρέπει να διορθωθεί;
Answer: Η φράση «με είπε» είναι λανθασμένη — η σωστή μορφή είναι «μου είπε», γιατί το ρήμα «λέω» απαιτεί έμμεσο αντικείμενο σε γενική πτώση («μου»), όχι αιτιατική («με»). Το «με είπε» αλλάζει τη γραμματική δομή και το νόημα της πρότασης.
Όταν αντιμετωπίζεις ερωτήσεις για γραμματικά λάθη, το πρώτο βήμα είναι να εντοπίσεις ποιο στοιχείο επηρεάζει πραγματικά το νόημα και τη σύνταξη, όχι απλώς το ύφος ή τις λεπτομέρειες.
Στην πρώτη πρόταση, το πρόβλημα βρίσκεται στη φράση «με είπε». Το ρήμα «λέω» απαιτεί έμμεσο αντικείμενο, που στα ελληνικά εκφράζεται με τη γενική πτώση της προσωπικής αντωνυμίας — δηλαδή «μου». Η αιτιατική «με» χρησιμοποιείται για το άμεσο αντικείμενο (π.χ. «με αγάπησε»). Γράφοντας «με είπε», η πρόταση αποκτά διαφορετική γραμματική δομή και το νόημα παραμορφώνεται — σαν να εννοείς ότι κάποιος σε «ανέφερε» ή σε «χαρακτήρισε», όχι ότι σου μίλησε. Η σωστή μορφή είναι «μου είπε». Αυτό επιβεβαιώνει ότι η Α είναι η σωστή απάντηση.
Η Β είναι λανθασμένη γιατί η λέξη «κατάστημα» είναι γραμματικά άρτια — η επιλογή λεξιλογίου δεν αποτελεί γραμματικό λάθος που αλλάζει νόημα. Η Γ είναι παγίδα: στα ελληνικά το υποκείμενο συχνά παραλείπεται γιατί φαίνεται από το ρηματικό πρόσωπο («επέστρεψα» → εγώ). Η απουσία «Εγώ» δεν είναι λάθος. Η Δ αφορά ύφος, όχι γραμματική — η αντικατάσταση «μητέρα»→«μαμά» είναι υποκειμενική επιλογή χωρίς επίπτωση στο νόημα.
Στρατηγική: Όταν ψάχνεις γραμματικό λάθος, ρώτα πάντα: «Ποια πτώση απαιτεί αυτό το ρήμα;» Τα ρήματα επικοινωνίας («λέω», «μιλώ», «γράφω») θέλουν συνήθως έμμεσο αντικείμενο — δηλαδή γενική, όχι αιτιατική.
- Ποια αλλαγή στην τελευταία πρόταση θα βελτιώσει πιο αποτελεσματικά τη σαφήνεια χωρίς να αλλάξει το νόημα;
Answer: Αναδιάταξη σε «Σήμερα νιώθω λίγο καλύτερα από χθες» — η τοποθέτηση του «λίγο» στη λανθασμένη θέση στο τέλος δημιουργεί αμφιβολία για το αν τροποποιεί το «καλύτερα» ή ολόκληρη την πρόταση.
Όταν αξιολογείς αλλαγές που βελτιώνουν τη σαφήνεια χωρίς να αλλάζουν το νόημα, πρέπει να εντοπίσεις το συγκεκριμένο γλωσσικό πρόβλημα στην πρόταση — όχι απλώς να κάνεις την πρόταση «καλύτερη» γενικά.
Η πρόταση «Σήμερα νιώθω καλύτερα από χθες λίγο» έχει ένα συγκεκριμένο πρόβλημα: το επίρρημα «λίγο» βρίσκεται στο τέλος, μακριά από τη λέξη που τροποποιεί («καλύτερα»). Αυτή η λανθασμένη τοποθέτηση δημιουργεί αμφιβολία — ο αναγνώστης δεν ξέρει αν το «λίγο» αφορά το «καλύτερα» ή ολόκληρη τη σκέψη. Η επιλογή Β διορθώνει ακριβώς αυτό: «Σήμερα νιώθω λίγο καλύτερα από χθες» τοποθετεί το «λίγο» δίπλα στο «καλύτερα», εξαλείφοντας κάθε αμφιβολία χωρίς να αλλάζει το νόημα.
Η επιλογή Α είναι λάθος γιατί αντικαθιστά τον προφορικό, φυσικό τόνο με επίσημη ορολογία — αλλάζει το ύφος και έμμεσα το νόημα, χωρίς να λύνει το πρόβλημα της θέσης του «λίγο». Η επιλογή Γ προσθέτει νέα πληροφορία («χάρη στο φάρμακο»), που σημαίνει ότι αλλάζει το νόημα — αυτό αντιβαίνει στη ζητούμενη προϋπόθεση. Η επιλογή Δ είναι λάθος γιατί η φράση «από χθες» δεν είναι πλεονασμός· παρέχει χρήσιμη σύγκριση και η διαγραφή της αδυνατίζει την πρόταση.
Στρατηγική: Όταν ψάχνεις για αλλαγή που βελτιώνει τη σαφήνεια, ρώτα πρώτα: Ποιο συγκεκριμένο πρόβλημα υπάρχει; Η θέση των επιρρημάτων στα ελληνικά επηρεάζει σημαντικά τη σαφήνεια — ένα επίρρημα μακριά από τη λέξη που τροποποιεί δημιουργεί σύγχυση.
- Ποια αλλαγή θα βελτιώσει περισσότερο τη σαφήνεια και την ακρίβεια του μηνύματος;
Answer: Αντικατάσταση της τελευταίας πρότασης με «Επιπλέον, αγόρασα λαχανικά και φρούτα.» για να αποφευχθεί η επανάληψη και να διευκρινιστεί το περιεχόμενο.
Όταν αξιολογείς ένα κείμενο για σαφήνεια και ακρίβεια, πρέπει να αναζητάς δύο βασικά προβλήματα: την περιττή επανάληψη και την ασάφεια περιεχομένου. Στο συγκεκριμένο μήνυμα, η τελευταία πρόταση «Επίσης αγόρασα και άλλα πράγματα επίσης» έχει και τα δύο προβλήματα — επαναλαμβάνει τη λέξη «επίσης» δύο φορές και δεν μας λέει τίποτα συγκεκριμένο για το τι αγοράστηκε.
Η επιλογή Α είναι η σωστή γιατί αντικαθιστά την ασαφή και επαναληπτική πρόταση με μια συγκεκριμένη πληροφορία («λαχανικά και φρούτα»), εξαλείφοντας ταυτόχρονα τη γλωσσική αδεξιότητα. Αυτό βελτιώνει άμεσα και τη σαφήνεια και την ακρίβεια του κειμένου.
Η επιλογή Β είναι λανθασμένη γιατί η πρόταση «Αγόρασα ψωμί, γάλα, τυρί» είναι στην πραγματικότητα η πιο χρήσιμη του κειμένου — δίνει συγκεκριμένα παραδείγματα που ενισχύουν την κατανόηση, οπότε η διαγραφή της θα έκανε το κείμενο λιγότερο σαφές.
Η επιλογή Γ είναι λανθασμένη γιατί η αλλαγή από «πολλά» σε «αρκετά» δεν προσφέρει ουσιαστικά μεγαλύτερη ακρίβεια — και οι δύο λέξεις παραμένουν αόριστες ως προς την ποσότητα.
Η επιλογή Δ είναι λανθασμένη γιατί η συγχώνευση προτάσεων για να «μειωθεί ο αριθμός τους» δεν αποτελεί αυτομάτως βελτίωση — η συντομία από μόνη της δεν είναι στόχος αν δεν υπηρετεί τη σαφήνεια.
Στρατηγική: Όταν αξιολογείς αλλαγές σε κείμενο, ρώτα πάντα: «Αυτή η αλλαγή κάνει το κείμενο πιο κατανοητό και ακριβές, ή απλώς διαφορετικό;» Η καλύτερη επιλογή λύνει ένα πραγματικό πρόβλημα.
